امروز یه مطلب در مورد مرحوم زنده یاد پرویز یا حقی نوشتم امیدوارم مورد قبول واقع بشه

تاریخ موسیقی ایران را كه ورق بزنیم نام همه قابل تامل و مطالعه است. اما نام استاد پرویز یاحقی یادآور موسیقی خاص و استعداد و نبوغ اوست. او در سی و یكم شهریور ماه سال 1314 در خانواده ای هنرمند متولد شد. در دامان مادری هنرمند كه آن زمان در نواختن ویلن بین زنان نمونه بود و نوازندگی ویلن را آموزش می داد. پس پرویز نیز از همان ابتدای شروع كار موسیقی، چنان استعدادی از خود نشان داد كه بی سابقه بود، او پیش درآمدها، رنگ ها، چهار مضراب ها و پنج دوره ردیف را از پدرش استاد حسین یاحقی كه منزلش آن زمان پایگاه استادان موسیقی بود، فراگرفت.
بیشتر كسانی كه برای نوازندگی، نزد استاد صبا می رفتند باید در ابتدا امتحان می دادند و در صورتی كه سربلند از امتحان بیرون می آمدند، می توانستند به فراگیری ویلن مشغول شوند. اما زمانی كه استاد صبا در اولین برخورد ساز زدن پرویز یاحقی را شنید از حسین یاحقی خواست تا پسرش مدتی هم نزد او كار كند تا با سبك و سیاق وی آشنا شود. صبا پیش بینی كرد كه پرویز یاحقی در نواختن ویلن انقلابی به وجود خواهد آورد. این پیش بینی درست از آب در آمد و حالا بالغ بر چهاردهه است كه هرگاه جایی نام ویلن آورده می شود، نام پرویز یاحقی نیز در ذهن تداعی می شود.
تمام اهل فن بر این باورند كه قطعات، ملودی ها و سبك وی موسیقی ایران را از تكرارهای ردیف نوازی و یكنواختی دور كرد. وی نه تنها به شاگردانش بلكه به تمام همكارانش نشان داد كه موسیقی ایرانی وسعت زیادی دارد. استاد حسین یاحقی و استاد ابوالحسن صبا ویلن را در موسیقی ایرانی از صفر به عدد و استاد پرویز یاحقی آن را از عدد به افلاك رساند.
پرویز یاحقی چنان در ردیف نوازی مسلط شد كه هر نغمه و چهار مضراب او فصلی تازه و نو برای موسیقی ایران به ارمغان آورد. او از اولین همكاران برنامه گل ها و تك نوازان رادیو است. زمانی كه سلوی او و هنرمندانی مثل او از رادیو پخش می شد یكباره برق شهر تهران ضعیف می شد چرا كه سیستم برق در آن زمان ترانزیستوری بود و زمانی كه اكثر مردم رادیوها را باز می كردند برق ضعیف می شد.
زمانی كه یاحقی در رادیو برنامه اجرا می كرد بزرگانی چون حبیب الله بدیعی و شاپور نیاكان از پشت شیشه اتاق فرمان به انگشتان او خیره می شدند. او در بداهه نوازی و بداهه سرایی نوازنده ای پرقدرت است كه احتیاج ها و نیازهای مخاطبان خود را درك كرده و همواره به دنبال كاری است كه همراه با نوآفرینی و ابداع باشد.
اگر كارهای او در قالب یك مجموعه گردآوری شود یكی از بزرگ ترین ردیف نویسی و ردیف نوازی های عصر جمع آوری شده است. نوع رعایت ضرب ها و به ویژه استفاده از سیم های بم و مهجور در ویلن نوازی ایرانی از ابداعات و شاهكارهای او محسوب می شود كه وی را در زمره بزرگترین نوازندگان ایران و جهان قرار می دهد.
وی در آثارش به گوشه های مهجور ردیف توجه خاصی می كرد كه در این گوشه ها بداهه نوازی و حتی آهنگسازی كرده است؛ گوشه هایی كه شاید نامشان نیز به گوش بسیاری از نوازندگان دیروزی و امروزی نیز نخورده باشد.

نوشته شده در دوشنبه 8 فروردین 1384 و ساعت 02:03 ق.ظ توسط : نکیسا
ویرایش شده در - و ساعت -

|+| نظر ها ()

ممهدی خالدی به سال 129خورشیدی در محله سنگلج که تبدیل به پارک شهر شد، به دنیا آمد، پدرش مرحوم ((حسین خان)) از اهالی خالد آباد کاشان بوده، با نواختن سه تار آشنایی و با استاد صبا دوستی داشته است. در 16 سالگی مقارن 1314 پدر، خالدی نوجوان را برای آموختن سه تار، نزد استاد بی مانند موسیقی ایران ابوالحسن صبا می برد. استاد، ابتدا انگشتهای او را برانداز می کند و خطاب به پدرِ مهدی می گوید: حسین خان این انگشتان کشیده و بلند، برای نواختن ویلن مناسب تر است.

در سال 1317 صبا به همراه چند تن از هنرمندان به منظور ضبط صفحه به بیروت و دمشق می رود، با اینکه شاگردان با سابقه تری از خالدی وجود داشته، استادش، خلیفه گری کلاس و تعلیم سایر شاگردان را به او می سپارد. بعد از افتتاح رادیو در چهارم اردیبهشت 1319 خالدی به علت کمی سن، به وسیله استاد صبا در ارکستر به صورت اِستاژ کار می کند.

اشعار بیشتر آهنگهای خالدی را اسماعیل نواب صفا ساخته است و به طور کلی آهنگسازی را با اشعار وی شروع کرد. نخستین اثر مشترک آنها به نام "رفتی" معروف شد و اشعار آن چنین آغاز می شود: ((ما را زچه پابند جنون کردی و رفتی؟ / آخر چه بگویم که تو چون کردی و رفتی / در ساغرم ای یار / ای یار وفادار / خون کردی و رفتی.)) که به وسیله بانو دلکش اجرا شد. سال 1327 بود که اثر مشترک جاودانه آنها ترانه آمد نوبهار (نشاط) ساخته شد و توسط دلکش اجرا شد. حدود سی سال تا قبل از انقلاب، در آغاز سال نو، این آهنگ از رادیو پخش می شد.

خواننده اصلی و ثابت ارکستر خالدی، دلکش بود . گاهی بعضی آهنگهای او را علی زاهدی اجرا می کرد. علی زاهدی باجناق خالدی بود، وی خواننده و نوازنده تنبک بود و به عقیده مرحوم خالقی، برای ارکستر، یکی از بهترین نوازندگان تنبک به شمار می آمد.استاد مهدی خالدی در نهم آذر 1369 در بیمارستان مهر، به علت سرطان بدخیم گلو بدرود حیات گفت. روحش شاد و راهش پر رهرو باد.

نوشته شده در یکشنبه 7 فروردین 1384 و ساعت 11:03 ق.ظ توسط : نکیسا
ویرایش شده در - و ساعت -

|+| نظر ها ()